زمینه و هدف: سوختگی یکی از شدیدترین اشکال تروماست که به طرق مختلف سبب تخریب پوست و بافت‌های زیر جلدی با شدت و وسعت متفاوت می‌شود. کاهش موثر علائم خارش پس از سوختگی یک مشکل عمده در توانبخشی همه بیماران سوختگی است. با این حال، اگرچه درمان‌های بالقوه زیادی برای خارش وجود دارد، هنوز توافق نظری در مورد بهترین درمان وجود ندارد. این مطالعه به منظور بررسی و مقایسه تأثیر داروی ستیریزین، گاباپنتین و روغن نارگیل در کاهش میزان خارش پوست پس از بهبودی زخم سوختگی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: جامعه پژوهش حاضر از بین بیماران مرکز سوختگی امیرالمؤمنین شیراز در سال 1401 که دچار سوختگی خفیف تا حاد که به درمان مقاوم هستند و بعضاَ دچار خونریزی هستند، انتخاب شدند. در این مطالعه، بعد از تایید کمیته اخلاقی شورای پژوهشی دانشگاه و رضایت بیماران، تعداد 150 نفر افراد واجد شرایط داوطلب وارد مطالعه شده و به تصادف به گروه‌های مطالعه تخصیص داده شدند. برای جمع آوری داده‌ها از نمونه مورد مطالعه، از پرسشنامه خارش یوسیپویچ و همکارانش (2001) استفاده شد. داده‌های به دست آمده با استفاده از t همبسته و تحلیل کواریانس و با کمک برنامه آماری (SPSS) مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته‌ها: میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در قبل داروی سیتریزین برابر 32/4 و 74/0 شد. همچنین میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در بعد داروی سیتریزین برابر 04/3 و 57/1 شد. میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در قبل داروی گاباپنتین برابر 98/4 و 82/0 شد. همچنین میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در بعد داروی گاباپنتین برابر 66/1 و 47/0 شد. میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در قبل روغن نارگیل برابر 40/4 و 76/1 شد. همچنین، میانگین و انحراف استاندارد میزان خارش محل سوختگی در بعد روغن نارگیل برابر 60/1 و 49/0 شد. نتیجه‌گیـری: این پژوهش نشان داد که هر سه داروی ستیریزین، گاباپنتین و روغن نارگیل باعث کاهش خارش پس از سوختگی می‌شوند که درجه تأثیرات متفاوتی از خود نشان دادند. پیگیری دراز مدت بیماران پس از ترخیص از بیمارستان نشان داد که بعد از عمل پیوند، خارش پس از سوختگی کمتر می‌باشد.