زمینه و هدف: سرطان کیسه صفرا یکی از بدخیمی‌ها دستگاه گوارش با پیش آگهی ضعیف در ایران و سایر نقاط جهان است. اگرچه مطالعات گوناگونی در ایران بر روی شیوع و عوامل خطر آن انجام شده است، اما مطالعه جامعی که به بررسی یافته‌های کلینیکی و پاراکلینیکی در حجم نمونه بزرگ بپردازد انجام نشده است. لذا این مطالعه با هدف بررسی یافته‌های بالینی و آزمایشگاهی بیماران مبتلا به سرطان کیسه صفرا در یک دوره 10 ساله انجام شده است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه گذشته‌نگـر، از میـان 1856 بیمـار مراجعه کننده به بیمـارستان امام خمینی تهـران در طی سال‌های 1368 تا 1378 که تحت کوله‌سیستکتـومی باز قرار گرفته‌اند، انجام شد. ابتدا با مراجعه به گزارش پاتولوژی بیمارانی که تشخیص قطعی سرطان کیسه صفرا برایشان داده شده بود وارد مطالعه شدند. سپس با مراجعه به پرونده بالینی و اطلاعات آزمایشگاهی و تصویر برداری ثبت شد. یافته‌ها: در این مطالعه، 32 بیمار با تشخیص قطعی سرطان کیسه صفرا وارد مطالعه شدند. اغلب بیماران زن (18 بیمار، 2/56 درصد) و شایعترین بازه سنی 50 تا 59 سال (1/4±3/57 سال) بوده است. در ناحیه ربع فوقانی راست شکم و بی‌اشتهایی به ترتیب به عنوان بیشترین (27 بیمار، 4/84 درصد) و کمترین (2 بیمار، 2/6 درصد) شکایت اصلی توسط بیماران گزارش شد. افزایش آلکالن فسفاتاز و اتساع مجاری صفراوی در بررسی سونوگرافیک به عنوان شایعترین یافته‌های پاراکلیینیکی در بیماران مورد مطالعه دیده شد. نتیجه‌گیـری: سرطان کیسه صفرا یکی از بدخیمی‌های مهاجم دستگاه گوارش در جمعیت ایرانی است که در بین زنان و دهه ششم زندگی شیوع بیشتری دارد. همچنین درد شکم و افزایش آنزیم‌های کبدی و آلکالن فسفاتاز به عنوان شایعترین یافته‌های بالینی و پاراکلینیکی در کنار اتساع مجاری صفراوری در بررسی سونوگرافیک در بین بیماران دیده شد.